U.S. Funding Opposition Groups in Bolivia

een wat ouder artikel over de vermeende steun van de Verenigde Staten aan de oppositie in Bolivia.

February 11, 2008

Report: U.S. Funding Opposition Groups in Bolivia

The US embassy in Bolivia has been using American taxpayer money to help fund opposition groups, according to an article in /The Progressive/ magazine. We speak with journalist Benjamin Dangl, who broke the story. [includes rush transcript]

Guest:

*Benjamin Dangl*, independent journalist who has worked throughout Latin America for the past seven years. He just published his first book with AK Press. It’s called /The Price of Fire: Resource Wars and Social Movements in Bolivia/. He recently returned to the US from Bolivia and his latest article focuses on US efforts to undermine the Morales government.

*AMY GOODMAN: *The US government has not denied that these requests were made to spy for the US, of both the Fulbright scholar and the Peace Corps volunteers. They have not denied that a relative of the senior US military adviser at the embassy was detained at La Paz Airport bringing in 500 rounds of 45-caliber ammunition for an embassy official.

But they do deny that the Bush administration has been using USAID funding and other financing to back Morales opponents, which brings us to Benjamin Dangl, an independent journalist who has worked throughout Latin America for the past seven years. He has just published a book with AK Press called /The Price of Fire: Resource Wars and Social Movements in Bolivia/. He’s just come back from Bolivia and has written a piece in /The Progressive/ magazine about US efforts to undermine the Morales government.

Benjamin Dangl, can you flesh out what Jean Friedman-Rudovsky is saying, where you know the money is coming from and where it’s going to in Bolivia?

*BENJAMIN DANGL: *Yeah, the primary programs that the US government is using to undermine Bolivia are—it’s happening through USAID, US Agency for International Development. And in 2002, a declassified memo explained clearly that a “USAID political party reform project aims at implementing an existing Bolivian law that would . . . over the long run, help build moderate, pro-democracy political parties that can serve as a counterweight to the radical MAS or its successors.” That’s a declassified document that I’m quoting here, and the MAS is the Movement Toward Socialism, the political party of Evo Morales. So that shows that at least for the last five or six years the US government has been interested in weakening the
influence of the Evo Morales political party. And most recently, after Evo was elected in 2005, the US government has been acting to empower rightwing groups across the country by funding them through USAID.

And though Morales won in 2005 with 54 percent of the vote, four rightwing governor positions did go to the rightwing, and at that time, USAID redirected its funding, redirected its focus, to embolden those governors that were the central part of the rightwing opposition movement. And in 2006 alone, they have given them approximately four-and-a-half million dollars to help departmental governments operate more strategically and work toward decentralization and autonomy from the central government. This is what members of the Movement Toward Socialism party have explained to me, and this is what members of rightwing political parties have also said. And it’s also backed by declassified documents, government documents.

*AMY GOODMAN: *You quote Jose Carvallo, a press spokesperson for the main rightwing opposition political party, Democratic and Social Power, saying “USAID helps with the process of decentralization.” Talk more about that.

*BENJAMIN DANGL: *Right. In the four main rightwing-led departments in Bolivia, which geographically looks kind of like a half-moon on the eastern part of the country, they’re very rich in natural resources, gas wealth. A lot of the land that’s set to be redistributed by Morales is based in Santa Cruz. And these leaders in these departments are working to decentralize the power of the government and work to redirect the funding, the profits from a partially nationalized gas reserve, to their departments. The constitutional—the changes in the new constitution have also been protested by this rightwing, and the various demands for autonomy are pushing for—against the changes that the government is advocating. And the main banner that these rightwing groups are holding up is this demand for autonomy, which USAID has
explicitly supported.

*AMY GOODMAN: *You say, Benjamin Dangl, in your piece in /The Progressive/, “Undermining Bolivia”—your conversation with Raul Prada, who’s sitting with you eating ice cream. His face is black and blue. What happened to him? What’s he saying?

*BENJAMIN DANGL: *Well, he had been beaten up in Sucre while the constitutional assembly was meeting there. And Sucre was the place of—was the site of a lot of violence in November of last year, where rightwing groups were attacking MAS assembly members, like Raul Prada. And he explained to me that he believed that the USAID was also—has also been organizing with rightwing governors, working to build the infrastructure of these governor positions and basically empower them in this very polarized political setting in Bolivia, and in some cases capacitate assembly members for their work in the assembly.

*AMY GOODMAN: *You quote Evo Morales at a diplomatic gathering in La Paz, saying, “I cannot understand how some ambassadors dedicate themselves to politics, and not diplomacy, in our country. . . . That is not called cooperation. That is called conspiracy,” says the Bolivian president. So what is Evo Morales doing about this?

*BENJAMIN DANGL: *Well, he’s come out in the press regularly and denounced these acts. And it’s been kind of a back-and-forth between the US ambassador and Morales. In October, they did pass a law to prevent the funding, ideological-based funding and political funding, of groups like USAID. However, there are other groups, such as the National Endowment for Democracy, which was very active in the coup against Chavez in 2002, and that continues to operate in the country. The NED has been organizing panels to work against—to advocate for the privatization of natural resources and argue against the state control of gas, which has been a major demand of social movements in recent years. So the NED, combined with USAID, is contributing to the polarization and the conflicts in the country right now.

*AMY GOODMAN: *Benjamin Dangl, I want to thank you for being with us, editor of Latin American news website, upsidedownworld.org . His book is /The Price of Fire/, has a piece in /The Progressive/ magazine called “Undermining Bolivia.” We will link to it.

Bron: http://www.democracynow.org/shows/2008/2/11

Boerenorganisatie identificeert 25 personen die door de gouverneur van Pando gestuurd werden om boeren neer te schieten

Bron: www.erbol.com.bo
De departamentale federatie van boeren van Pando heeft maandag 15 september 25 verdachten geidentificeerd van de slachtpartij van 11 september in Pando, waarbij volgens verschillende getuigen minstens 30 personen om het leven kwamen, door kogelschoten.
Volgens de verklaring van de boerenfederatie, waren bij de slachtpartij onder andere aanwezig de presidente van het Comité Cívico van Pando, verschillende integranten van de oppositiepartij Podemos, medewerkers van de prefectuur, veehouders, lokale politici en huurmoordenaars. In hun verklaring vragen ze de bevolking hen te helpen om ¨de andere criminelen te identificeren die door de gouverneur van Pando Leopolofo Fernandez Ferreira gestuurd werden om misdaden tegen de mensheid te plege, waarvoor ze gestraft dienen te worden.¨In hetzelfde bericht bevestigen dat er rond de 30 boeren neergeschoten zij, waarvan verschillende lichamen nog niet gevonden of geidentificeerd zijn, en er nog steeds mensen blijven verdwijnen. Wegens voortdurende spanningen is het nog steeds niet mogelijk om de plek van de schietpartij veilig te betreden.

15 doden geidentificeerd en nog 106 vermisten in Pando

Bron: www.radiofides.com
15 september 2008

De regering van Bolivia presenteerde maandag een eerste officiele verklaring over de gebeurtenissen op 11 en 12 septemberin het departament Pando. Volgens de bevestigde cijfers zijn er 15 doden geidentificeerd, 37 gewonden en 106 vermisten.
De minister van interne zaken, Alfredo Rada, presenteerde deze data gezamenlijk met een chronologisch verslag van de tragische gebeurtenissen
De minister gaf aan dat het hoge aantal vermisten vooral zorgen baart en dat ero p het moment zoek operaties plaats vinden in de zone Porvenir, die bemoeilijkt worden door het dicht beboste karakter van het gebied. Rada bevestigde ook dat een commisie van de Openbare Aanklager van de republiek, vergezeld door politie onderzoekers en forensische onderzoekers zich al in Cobija bevinden , en dus het officiele onderzoek naar de doden in Cobija begonnen is. De minister benadrukte opnieuw dat het onvermijdelijk is de gouverneur (prefecto) van Pando te erkennen als één van de hoofdschuldigen.

Conflict in Bolivia

14-09-2008

De afgelopen week is in heel Bolivia het conflict tussen de linkse regering en de rechtse oppositie dramatisch opgelaaid. Directe aanleiding was de onvrede van de olie- en gaswinnende opstandige departementen met een nieuwe wet van de regering om de belastingen hierover op nationaal niveau te innen en gelijkmatig over het land te verdelen. Dit leidde de afgelopen weken tot blokkades opgeworpen door rechtse burgercommittee’s rond vooral de zuidelijke en oostelijke steden Tarija en Santa Cruz om zo de gas- en olietoevoer te stremmen. Afgelopen dinsdag kwam de situatie tot escalatie toen burgercommittee’s aangedreven door de rechtse gouverneurs vooral in Santa Cruz maar ook in andere delen van het land allerlei overheidsinstanties op gewelddadige wijze bezetten. De burgercommittee’s bestaan vooral uit studenten van de lokale univeriseitsfederatie (FUL) en jongeren van de jongerenunie van Santa Cruz (UJC) die worden betaald door de prefectuur. Bij de bezettingen vielen tientallen gewonden en het leger moest zich terug trekken. Ook in de zuidelijke stad Tarija werden overheidsgebouwen in bezit genomen door de burgercommittee’s en werd een oliepijpleiding in brand gestoken. Nu bijna een week later zijn de kantoren van bijvoorbeeld het nationale landverdelingsinstituut (INRA), het genationaliseerde telecombedrijf ENTEL en Television Boliviana in Santa Cruz nog steeds bezet. Doel van de bezetters is om de autonomie waarvoor in mei dit jaar vóór gestemd werd verder door te voeren door alle overheidsinstanties door Santa Cruz zelf in handen te nemen en te gaan besturen.

In het noordelijke departement Pando, in het Amazone gebied, is de situatie er nog slechter aan toe. Daar zijn eerder deze week bij een poging van de rechtse burgercommittee’s om het vliegveld te bezetten 8 doden en tientallen gewonden gevallen. In een reactie hierop heeft president Evo Morales in Pando de ‘staat van beleg’ afgekondigd door militairen naar het gebied te sturen en samenscholingen te verbieden. Daarna zijn er bij geweld en beschietingen in de plaatsen El Porvenir en Filadelfia (bij Cobija, Pando) de afgelopen dagen minstens 25 doden gevallen, maar volgens laatste berichten zijn het er waarschijnlijk meer dan 60. Niet alle doden zijn geïdentificeerd. Zowel het nationale regeringsleger (van Evo Morales) als de departementale politie-eenheid (aan de kant van de gouverneur) zijn ingezet. Ooggetuigeverslagen melden dat burgers op de hielen werden gezeten door de de departementale politie-eenheid waarbij ze werden beschoten. Hierdoor zijn er naast de tientallen doden ook meer dan 100 mensen verdwenen. Volgens een lokale (inheemse) leidster van het gebied werden zelfs meerdere zwangere vrouwen en kinderen beschoten en werden mensen van een brug de rivier geduwd om vanaf de brug beschoten te worden.

Een humanitaire regeringscommissie geleid door de ministers van presidentschap en gezondheid heeft inmiddels het gebied kunnen bereiken waar het bloedbad onder de plattelandsbevolking plaatsvond. De commissie heeft als doel om de gewonden te helpen die niet naar gezondheidsposten durven te gaan uit angst te worden vermoord door huurmoordenaars die waarschijnlijk gecontracteerd zijn door de gouverneur van Pando, Leopoldo López (www.erbol.com.bo 14-09-2008).

President Evo Morales heeft eerder deze week op de gewelddadigheden gereageerd door de ambassadeur van de VS Philip Goldberg naar huis te sturen omdat die verdacht wordt van samenzwering met de vijf zich afscheidende departementen aangezien Goldberg ook in Servië post heeft gehad voordat Kosovo zichzelf autonoom verklaarde in februari dit jaar (zie documentaire van nationale zender Canal 7: http://bolivia.indymedia.org/node/18635). In een reactie hierop hebben de VS ook de Boliviaanse ambassadeur in de VS naar huis gestuurd. Hugo Chavez van Venezuela heeft uit solidariteit met Bolivia zijn VS-ambassadeur terug gestuurd waarop de VS weer de Venezolaanse ambassadeur naar huis stuurde.

De Europese Unie heeft aangeboden om te bemiddelen in overleg tussen de regering en de oppositie. Gouverneur Mario Cossio van het zuidelijke departement Tarija is inmiddels naar La Paz gevlogen om met de regering in dialoog te gaan over een oplossing van het conflict. De andere vier gouverneurs van de in totaal vijf opstandige departementen zijn echter naar Pando gereisd om overleg te plegen met en steun te betuigen aan gouverneur Fernández van Pando. Argentinië en Brazilië hebben Evo Morales hulp in de vorm van bemiddeling aangeboden wat de president in eerste instantie had afgewezen. Toch wordt nu een speciale vergadering van Zuid Amerikaanse presidenten voorbereid voor morgen (maandag 15 september) in Santiago.


Auteur: Laura Baas, namens Ojalá, autonome jongerenorganisatie voor Latijns Amerika

Boliviaanse president Evo Morales: "Wij zijn te vertrouwen"

Boliviaanse president Evo Morales: "Wij zijn te vertrouwen"
Door Frans Bieckmann en Mariëtte Heres

Na jarenlange onrust werd cocaboer Evo Morales in december 2005 gekozen tot eerste inheemse president van Bolivia. Er heerstte angst dat bedrijven en donoren Bolivia de rug zouden toekeren door Morales’ anti-neoliberale geluid. Maar zelfs na de nationalisering van het gas op 1 mei bleek deze angst ongegrond. Opvallend is dat Morales in zijn eerste jaar als president zijn blik naar buiten heeft gericht.

“Zo, de marteling door de pers kan beginnen”, zegt Evo Morales met een grote lach, als hij uit zijn hotelkamer komt. Het is heel vroeg in de morgen, van wat een lange dag zal worden, vol met Nederlandse ontmoetingen, van premier Balkenende, via de Shelltop en wetenschappers en de Boliviaanse achterban op het ISS, tot en met koningin Beatrix en prinses Maxima.
Het contrast met de eerdere keren dat hij in Nederland was, is groot. Toen kwam hij op uitnodiging van non-gouvernementele organisaties die hem steunden in zijn campagne voor de verbouw van cocabladeren, en in de aanloop naar de vijfhonderdste verjaardag van de ‘ontdekking’ van Latijns-Amerika door Columbus, in 1992. Die campagne is achteraf een belangrijke aanzet geweest voor de heropleving van sociale bewegingen, vooral ook van inheemse volkeren, in heel Latijns Amerika.

Morales is een duidelijke exponent van de opleving van links op het continent. Toen hij eind 2005 tot president werd gekozen, werd dat in de rest van de wereld met gemengde gevoelens bekeken. Enerzijds een gevoel van triomf onder veel mensen, omdat na de Braziliaanse president Lula, de Argentijn Kirchner en de Uruguayaan Tabare Vazquez ook in Bolivia een linkse president aan de macht kwam. Anderzijds, onder met name westerse regeringen, zorgen over de al maar toenemende macht van links in Latijns Amerika. Zij zagen de golf van linkse verkiezingsoverwinningen meer in het verlengde van de twee notoire treiteraars van het ‘imperialisme’: de Venezolaan Hugo Chavez en natuurlijk Fidel Castro. Inderdaad is ook Evo Morales in grote mate geïnspireerd door vooral de bejaarde Cubaanse caudillo. Toen op 1 mei 2006 Morales ook nog aankondigde de gaswinning in Bolivia te willen nationaliseren, hielden westerse regeringen hun adem in.

Begrijpt u de vrees in een deel van de wereld toen u de gasnationalisatie aankondigde?

“Wij willen graag goede relaties met iedereen in de hele wereld, maar wel op basis van wederzijds respect. De Wereldbank en het IMF, bijvoorbeeld, hebben Bolivia hun visie opgedrongen. Ik heb tijdens een bezoek aan de Wereldbank duidelijk gemaakt dat de tijd van onderwerping voorbij is. Wij moeten ons niet ondergeschikt maken, maar elkaar aanvullen. Voorheen zeiden Wereldbank en IMF dat de Boliviaanse regering de belastingen moest verhogen om het begrotingstekort te dichten. Daartegen kwamen de mensen in opstand. Er vielen doden en gewonden, omdat wij het daar niet mee eens waren. En omdat er niet met ons overlegd was vanuit een positie van gelijkwaardigheid. Overigens slaagt Bolivia er dit jaar voor het eerst in dertig jaar in een begrotingsoverschot te creëren.”

Hoe heeft u dat voor elkaar gekregen?

“Veel factoren spelen een rol. In de eerste plaats door zuinigheid. In onze Andescultuur betekent leiderschap dat je het volk moet dienen. De regering in Bolivia had tot mijn aantreden een heel andere vorm van ‘leiderschap’, namelijk die van roven. Daar hebben we een eind aan gemaakt. De president verdiende veertigduizend bolivianos (vierduizend euro) per maand; ik heb dat teruggeschroefd naar vijftienduizend (vijftienhonderd euro). Nog belangrijker is dat we eerlijk zijn en dat alles transparant is. Dat werkt: het volk begint nu ook de belasting te betalen. De belastinginkomsten zijn met bijna 50 procent gestegen. Voorheen ontdoken de mensen dat eenvoudig. Maar nu weet het volk dat er iets nuttigs met het geld gedaan wordt, en dat het niet gestolen wordt door de regering. En heel belangrijk voor de overheidsfinanciën is natuurlijk de nationalisering van de gaswinning.”

Hoe hebben de bedrijven na de nationalisering van het gas gereageerd?

“Er is geen enkel protest geweest van bedrijven. We hebben hen juridische zekerheid gegeven en de garantie dat ze winst mogen maken. Dit accepteerden ze. En wat we zeggen doen we ook, we zijn te vertrouwen. Voorheen kreeg de staat maar 18 procent van de inkomsten uit de grote gasvelden en aardolie en de bedrijven 82 procent. Inmiddels is dat omgekeerd, en zijn de inkomsten voor de staat gestegen van 230 miljoen dollar naar 1,3 miljard. De bedrijven verdienen nu 18 procent en wij kunnen onze sociaal-economische problemen oplossen met de opbrengst van onze eigen natuurlijke rijkdommen.
Wij introduceren een andere vorm van nationalisatie, waarin wij bedrijven nodig hebben als investeerders, maar waarin ze wel onder de controle van de staat staan. Buitenlandse bedrijven kunnen nooit eigenaar zijn van ónze bodemschatten. Het aankomende jaar komen de mijnen aan de beurt.”

Denkt u iets van Nederland te kunnen leren over de omgang met de gasvoorraden?

“In Nederland is hierover veel kennis aanwezig. Onze minister van energie voert gesprekken met experts. We kunnen veel leren en hebben natuurlijk ook technologie nodig. Maar we willen niet alleen met de staat overleggen, maar ook met bedrijven als Shell. En dat doen we ook. Shell is één van de grootste bedrijven van Europa. Zij hebben de mogelijkheid om te investeren in moeilijker te ontginnen gasvelden in Bolivia. Voor ons is dat van enorm belang. Ons doel is de opbrengsten van natuurlijke hulpbronnen als gas ten goede te laten komen aan de Bolivianen.”

Veel westerse regeringen, waaronder Nederland, steunden indertijd de neoliberale politiek van uw voorgangers, de presidenten Banzer en Sanchez de Lozada. U was en bent verklaard tegenstander van dit economische beleid. Staan die regeringen nu anders tegenover u?

“Voordat ik werd gekozen, werden de mensen bang gemaakt dat de internationale hulp zou worden stopgezet als ik president werd. Maar nu word ik genereus geholpen door veel Europese landen, waaronder Nederland. Men heeft eerst even de kat uit de boom gekeken, maar blijkbaar is er vertrouwen. En wij willen heel graag diplomatieke, commerciële, technologische en wetenschappelijke relaties aanknopen met de Europese landen. Op allerlei manieren kunnen zij, in een goede dialoog, bijdragen aan het veranderingsproces in Bolivia. Wij zien landen als Nederland, Spanje en Frankrijk als strategische partners. Alleen door de VS worden we nog steeds geïntimideerd.”

Hoe zou u uw relatie met de VS op dit moment omschrijven?

“Regular, het gaat. Er worden regelmatig speldenprikken uitgedeeld. Dat begon al op de dag dat ik gekozen werd. Traditioneel presenteert zich dan het hele diplomatencorps aan de nieuwe president. Iedereen was present, op de ambassadeur van de VS na. Maar dezelfde avond werd een aantal parlementariërs en ministers uitgenodigd in het huis van de ambassadeur. Dat was een open provocatie. Een ander voorbeeld betreft een van mijn voormalige kameraden uit de coca-campagne. Zij is als leidster van de cocaboeren regelmatig in de VS op bezoek geweest is. Nu is zij senator, en wordt haar visum ingetrokken. En onlangs nog werd de vice-president met drie helpers uit een vliegtuig van American Airlines gezet. Computerfout, zei de Amerikaanse ambassadeur. Zo zijn er permanente kleine provocaties.”

Voor de VS is de bestrijding van de cocaïnehandel een van de belangrijkste aspecten van de relatie met Bolivia. U heeft daar een uitgesproken mening over…

“Het cocablad en cocaïne zijn twee totaal verschillende dingen. Het cocablad verandert niet zomaar in cocaïne. Daar heb je chemische stoffen voor nodig, en die produceren wij niet. Die worden in de ontwikkelde landen gemaakt. Wij zijn voor de vrije verbouw van coca, voor binnenlands gebruik. Maar we willen nul drugshandel. Wij vinden het onze plicht om daartegen te strijden, maar we doen het op onze eigen manier, zonder doden en gewonden. Sinds ik gekozen ben, hebben wij gezorgd voor een vrijwillige reductie van de cocaverbouw, met hulp van de maatschappelijke organisaties. En met succes. Terwijl de mensen vroeger de drugshandelaren dekten, bellen ze nu de speciale politie als ze verdachte drugshandelaren zien.”

Een ander heikel punt voor de VS is de opkomst van linkse regeringen overal in hun Latijnsamerikaanse ‘achtertuin’. U werkt met die linkse leiders samen, maar soms zijn de belangen ook tegengesteld. De Braziliaanse energiemaatschappij Petrobras was bijvoorbeeld ook de dupe van uw nationalisering. Leverde u dat geen problemen met president Lula op?

“De steun en solidariteit van Cuba en Venezuela zijn indrukwekkend. Dat betekent niet dat we ondergeschikt of afhankelijk zijn van die landen. Ze tonen veel respect. Fidel en zijn regering hebben Cubaanse artsen geleverd, die tot nu toe bij 45 duizend Bolivianen gratis oogoperaties hebben uitgevoerd. Mensen van het platteland, die geen geld hebben, kunnen er naar de centra toe. En Venezuela levert technische hulp op het gebied van olie en gasleidingen.
Kameraad Lula is zoals altijd solidair. Ik heb hem proberen te bellen voordat we op 1 mei de nationalisatie bekend maakten, maar zijn medewerkers lieten me niet door. Ik wilde het hem in een noodvergadering graag vertellen als kameraden onder elkaar. We zijn toen met vier presidenten, Kirchner, Lula, Chavez en ik, bij de Iguaza waterval bijeen gekomen. (Lachend:) Natuurlijk heeft het wat onderhandelingen gekost. Petrobras is een soort staatje in de staat Brazilië. Maar we hebben daarna in consensus verklaard dat alle vier de landen het recht hebben om het eigendomsrecht uit te oefenen op zijn natuurlijke hulpbronnen.”

Wat gaat u doen met alle inkomsten die het gas nu genereert? Heeft u inmiddels een nationaal armoedebestrijdingsplan met concrete actieplannen?

“Het kostte even tijd om alles op gang te brengen, maar ik vind dat we in één jaar veel bereikt hebben. Iedereen in de regering was nieuw. De eerste maanden hadden we veel problemen. We waren erg voorzichtig met de overheidsuitgaven en we waren heel alert op corruptie. Maar nu beginnen de eerste concrete resultaten op sociaal terrein zich af te tekenen, al is het nog lang niet genoeg.
Een deel van de opbrengst van de nationalisering van het gas gaat naar de kinderen, om iets te doen tegen analfabetisme. Alle kinderen hebben 200 bolivianos (20 euro) gekregen om schoolspullen aan te kunnen schaffen. Ook willen we verder investeren in landbouw en visserij. We willen meer microkredieten ter beschikking stellen. Belangrijk is dat we de basiszorg gratis willen maken. Spanje heeft ons zevenhonderd ambulances gegeven als rijdende hospitaals, twee voor alle 350 gemeentes in Bolivia. Elke drie maanden gaan ze langs de huizen om basisgezondheidszorg te verschaffen. Ik heb op het platteland gewoond. Daar is helemaal geen medische zorg. Als mensen kiespijn hebben, dan pakken ze een steen en slaan ze zich tegen het hoofd. Dat is vreselijk. Gelukkig kunnen wij daar nu iets aan doen.”


Biografie
Evo Morales Ayma wordt geboren in een klein mijnwerkersdorpje Orinoca op 26 oktober 1959. Hij groeit op in een gezin van Aymara (inheems volk in het westen van Bolivia) en leeft als vele Bolivianen in armoede. De familie Morales vestigt zich daarom begin jaren tachtig in het vruchtbaardere Chapare. De jonge Evo Morales werkt er als lamaherder, muzikant en boer. Morales’ leiderschapskwaliteiten blijven niet onopgemerkt en hij maakt carrière in de vakbeweging. Maar de politiek lonkt. In 1996 wordt Evo Morales gekozen in het congres. Als fanatiek strijder tegen de anti-coca-campagne en tegen de militarisering van dit conflict groeit Morales’ faam. In 2002 verliest hij met klein verschil de verkiezingen van kandidaat Gonzalo Sanchez de Lozada. Morales richt zijn pijlen op de neo-liberale politiek en de privatisering van het water en het gas. Zijn populariteit blijft groeien als Sanchez de Lozada Bolivia ontvlucht na massale protesten. Ook onder opvolger president Carlos Mesa keert de rust in Bolivia niet terug en eind 2005 komen er nieuwe verkiezingen. Evo Morales wint met ruim 54 procent van de stemmen en wordt de eerste inheemse president van Bolivia. Dit betekent zeker niet dat Morales zijn land in 2006 in rustig vaarwater weet te leiden. De afgelopen maanden groeide de druk van de oppositie door hongerstakingen en manifestaties. De felste kritiek richt zich op het plan van Morales de grondwet te wijzigen met een absolute meerderheid in plaats van een tweederde meerderheid.